de verhalen van Fran & Lis

Statistisch gezien geeft twee kinderen in huis dubbel zo veel kans op een huilbui dan slechts één kind. Ook leert de statistiek ons dat de kans dat er twee huilbuien op ‘t zelfde moment plaatsvinden, eerder klein is (en laat ons hopen, ook zal blijven). Maar vorige week was het toch prijs: Fran kreeg haar goesting niet, en Lis geraakte niet echt in slaap. En de eetlust van mama en papa … was prompt over. En toch is het cliché volledig waar: “maar je krijgt er zo veel van terug”, kijk maar eens naar al de andere berichtjes op deze site!

ps: we hebben ons voorgenomen dat wanneer we een derde kind beginnen te overwegen, we dit filmpje zeker nog een aantal keer gaan bekijken.

Om de winter wat sneller uit het land te verdrijven, steken we Lis in een fleurige outfit.

Zonder woorden.

Nu Fran naar school gaat, hebben we een extra juf in huis. Willen of niet, we zullen gehoorzamen!

Zo moet papa komen kiezen waarmee hij gaat spelen. Eerst moet hij een “kransje” aandoen (een ketting met houten kralen, in de klas mogen enkel de kindjes die een kransje kunnen bemachtigen in de poppenhoek spelen, zo wordt in dat gedeelte van de klas overbevolking doeltreffend bestreden). Vervolgens zet Fran een aantal kasten open waarin spullen van papa liggen. Dan mag hij uit die kasten iets kiezen om mee te “spelen”.

Blijkbaar heeftFran gisteren tijdens de les bewegingsopvoeding kennis gemaakt met “het hindernissenparcours”. Ons allen bekend uit de turnlesjes uit lang vervlogen tijden…
In de keuken en living worden stoelen en tafeltjes door Fran “geschikt” en de opdracht luidt: “Allemaal achter(!!) mij lopen!” Vava, oma, mama met Lis op de arm volgen gedwee en lopen rondjes rond de obstakels. Fran doorloopt het parcours echter zo snel dat ze op de staart van de stoet botst en reclameert: “Allemaal ACHTER mij lopen!!”… (zucht) en we waren nog zo braaf…

Waarom? Waarom? Waarom? Maandenlang was het steevast het eerste wat Fran zei bij alles wat ze hoorde, zag of voelde… Ze hield het goed vol, tot in den treuren bleef ze “Waarom?” repliceren. Papa, een echte volhouder, heeft op een keer zijn kennis over de kernfysica moeten aanspreken. Mama begon liefst over een ander onderwerp, een weinig doeltreffende tactiek. Als dooddoener kwam er “Waarom zijn de bananen krom?” als antwoord op de zoveelste “Waarom?”. Vandaag was het weer zover, na de reeks “Waarom?”-vragen was mama het beu, begon over de bananen… Fran:” Omdat ze anders van de bomen vallen, mama. Begrijp je?” Waarbij ze haar hoofdje een beetje schuin hield en veel overtuiging in haar intonatie legde…

Twee maanden oud is ze nu al, Lisje Tielens. Tijd voor een rapport, zouden ze op mama´s school denken.
Gisteren bij Kind en Gezin werd Lis gewogen, gemeten en … goedgekeurd!
Sinds haar geboorte is ze 2kg aangekomen en 10cm gegroeid. Met haar 5,100kg en 57cm behoort ze tot het gemiddelde op de curve.

Goed gedaan, Lis, doe zo verder!

Na een eerste periode op school is Fran helemaal voorbereid op het fenomeen “Carnaval”. De laatste schooldag voor de vakantie is ze als prinses naar school gegaan voor een heus carnavalsbal. De make-updoos van mama werd als voorbereiding hierop compleet vernield, een likje lippenstift mocht niet ontbreken. Na schooltijd kwam Pipi Langkous (tante Mariet) even langs om ook Lis in de stemming te brengen. Tijdens het weekend werd de eerste stoet in Hamont met veel enthousiasme aanschouwd, ondanks de koude. Morgen nog de stoet in Overpelt bewonderen en dan… zit de eerste schoolvakantie er helemaal op!

Nu Fran naar school gaat, konden we ons aan een uitbreiding van de woordenschat verwachten. Vooral dan van woorden die we niet graag zouden horen, maar het valt nog mee. “Muisstil” is best een mooi woord.
Maar na een schoolloopbaan van twee dagen komt Fran parmantig bij Lis staan, één hand in de zij, en zegt:” Dat ik dat niet meer zie, hé! En ik meen het!”
Hopelijk heeft ze dit opgenomen toen de juf op een ander kindje aan het grommelen was, anders houden we ons hart vast voor het eerste oudercontact…

Eindelijk was het dan zo ver: de eerste schooldag van Fran! Hoe zeer ook op voorhand gehyped (nieuwe schooltas, nieuwe kleren, …), Fran liet het allemaal over zich heen gaan. Met de sneeuwlaarsjes aan stapte ze deze morgen de klas binnen, mooi in de rij met de andere kindjes. Ze koos resoluut voor “het roosje” als symbool voor haar kapstok en liep een beetje rond in de klas. Samen met een ander meisje vond ze een dokterstas met een enorme spuit in. Mama en papa stonden er een beetje onwennig naar te kijken en na het vluchtige afscheid draaide Fran zich om en ging lustig verder met spelen.

Na een drietal uurtjes stonden mama en papa weer voor de schoolpoort. Na het belsignaal ging de deur open, Fran liep tussen de andere kleuters naar buiten en haar ogen zochten een beetje angstig. Maar toen ze zich realiseerde dat de schooldag er op zat, sloeg haar stemming om: ze wilde blijven.

Thuis aangekomen heeft ze een serieus middagdutje gedaan en na veel vragen zijn we er achter gekomen dat ze een masker heeft geschilderd, gezongen en gespeeld. So far so good, laat ons hopen dat de komende twintig jaar of zo even goed gaan!

ps: hoe zou op de eerste schooldag van ons vriendje Casper zijn gegaan?

Ondertussen groeit Lis als kool! De “platte baby” is er al helemaal af en pyama’s lijken centimeters te krimpen.

Vorige week vrijdag is Fran voor de laatste keer naar ‘t Karbonkeltje geweest; maandag gaat ze voor de eerste keer naar school. De verzorgsters hadden voor de gelegenheid een mooie hoed gemaakt en mama had koekjes gebakken als attentie voor de andere kindjes.

Alhoewel Fran super enthousiast is om eindelijk naar ‘t school te kunnen gaan, kijken mama en papa al een beetje met heimwee terug naar de afgelopen 2,5 jaar. Wij, en ook Fran, zijn altijd graag, en met een heel erg gerust hart naar ‘t Karbonkeltje gegaan en we willen er iedereen bedanken. In het bijzonder natuurlijk de verzorgsters en verzorgen van de Eendjes, Anita, Hennie, Nathalie, Manuela, Annemie en Robin: we zullen jullie nooit vergeten. Jammer genoeg gaat er voor Lis helaas geen plaats zijn, anders hadden we haar met plezier ook gebracht.

En morgen … we zullen maar een extra zakdoek in onze zak steken, in die van mama (en vooral) papa wel te verstaan.